Coronatijden, transformatietijden, speciale tijden!

Coronatijden, speciale tijden, laat het vooral geen verloren tijden zijn.

Kunnen we angst en controle overstijgen en plaatsmaken voor een breder bewustzijn?

 

“Ik wil de impact en serieusheid van Corona, niet onderschatten.
Mensen die ermee geconfronteerd worden, zijn er soms écht slecht aan toe...
Er is heel wat individueel leed, dus elkaar beschermen vind ik dan ook heel belangrijk."

 

Coronatijden, transformatietijden? Heel speciale tijden zijn het in elk geval. Ineens gaat alles anders. En kán het ook anders. Het pendelen maakt plaats voor telewerk. In plaats van de ‘ratrace’ naar hobby’s en sociale activiteiten allerhande, plooien we verplicht terug op onze gezinnen. Onze zorgsector krijgt plots een heldenstatus. En de wereld lijkt opeens niet meer zo ‘maakbaar’ als we dachten. Sommigen tellen af om terug hun oude leven in te duiken. Echt…? Ons oude leven? Waren we met z’n allen dan zo goed bezig? Wat mij betreft mag het nog even duren, deze coronatijden. Nog even. Om echte verandering te creëren, want verandering is nodig als je het mij vraagt. En in afwachting kijk ik uit en bereid ik me voor!  Ik kijk uit naar het nieuwe bewustzijn dat dit beestje ons brengt. Ik bereid me voor om jullie vanuit People Coach nog beter te begeleiden op de weg naar een breder bewustzijn. Want daarover gaat het bij mij: bewust zijn, bewust leven, bewust werken. Hopelijk tot binnenkort!

Coronatijden… Transformatietijden? … Wie had dat een half jaar geleden gedacht buiten een zonderlinge voorspeller die sprak over een pestplaag die de mensheid in 2020 zou vernietigen? Een zonderlinge voorspeller ben ik – gelukkig – niet. Maar dat er iets moest veranderen aan onze levensstijl was me al langer duidelijk.

Onze focus lag wel erg op materiële welstand, luxe. Op een riante bankrekening, graag met wat aandelen erbij als het kan. Maar hoe is het gesteld met onze innerlijke welstand en onze emotionele luxe? Hoeveel tijd en ruimte spenderen we met onze geliefden? Neen, niet de vluchtige kus ’s ochtends bij het ontbijt, of ’s avonds op weg naar een hobby. Of het moment van samen in de zetel weer een nieuwe tv-serie kijkend. Niets mis mee op zich, zolang het geen vlucht is van het echte leven.

 

"Desondanks kijk ik bij al het negatieve dat ons overkomt ook breder, naar wat het ons positief brengt...
En als ik vanop een afstand kijk, denk ik: misschien hebben we het - binnen een groter plaatje - wel nodig om
STILGEZET te worden, met de eindigheid van het leven te worden geconfronteerd
en écht na te denken over wat de impact van ons bestaan is/was op de wereld en op onszelf.”

 

Ik bedoel hoeveel kwalitatieve tijd spenderen we echt met elkaar? Hoeveel diepgaande gesprekken voeren we over wat ons bezighoudt, waar we wakker van liggen, wat onze mooiste dromen zijn? Nee, niet over wat we willen doen als we met pensioen gaan, maar dromen, visies over onszelf, onze naasten of zelfs over onze wereld en maatschappij. Weet jij wat de belangrijkste waarden zijn van je partner, je vrienden en je kinderen? Ken je die van jezelf eigenlijk wel?

Dát is de vorm van kwalitatieve aandacht die ik bedoel. Wat heeft dat te maken met het coronavirus? Tja, wat denk je zelf?

Mensen ‘struggelen’, worden angstig, lastig, kwaad, ongedurig. Mensen gaan hamsteren of lock-down feestjes houden. Anderen hebben daar een mening over. Hopelijk duurt het niet te lang. Hopelijk kunnen we snel ons normale leventje weer oppakken. Echt? Ons normale leventje? Wil je dat echt terug oppakken? Want volgens mij creëerden we samen een wereld voor onze kinderen waarin we zelf eigenlijk niet wilden leven.

Wat mij betreft mag deze Coronatijd daarom lang genoeg duren. Laat het virus ons maar eens grondig met de neus op de feiten duwen. Want wij – en ja, ik hoor daar ook bij – als Westerse mensen, hebben dat nodig. Nodig om te beseffen dat het anders kan. Nodig om te beseffen dat diegenen die we al decennia met de voeten treden, nu de mensen zijn die we het hardst nodig hebben om ons te verzorgen en ons kostbare leventje te redden. Nodig om te beseffen dat we bewuster met onze planeet en z’n grondstoffen moeten omgaan. Nodig om te beseffen dat we niet alles onder controle hebben. Nodig om bewuster met onszelf, ons leven en onze medemens om te gaan. Nodig om te beseffen dat het niet ‘ieder voor zich is en God voor ons allen’, maar wij samen of anders niet.

Nodig om… ‘verantwoordelijkheid’ op te nemen. Verantwoordelijkheid om besmetting te vermijden, maar ook om het spook in ons hoofd en in de hoofden van anderen niet groter te maken dan het is. Om de angst en hysterie niet te doen groeien, maar om in vertrouwen te blijven en gewoon verder te leven met de nodige voorzorgsmaatregelen.

 

“Als het Corona-virus ons mensen helpt nadenken over wat belangrijk is,
mag het voor mij nog even duren.
Nieuwe gewoontes creëren gaat niet over één nacht ijs.
Het heeft tijd nodig, dus … laat ons die nu dan ook maar nemen.”

 

We hebben geen controle over dit beestje. Zoals we geen controle hebben over leven en dood. Opeens worden we met zijn allen terug met de voeten op de grond gezet. Nederigheid is wat dit beestje ons leert. Leef met wat er is, hier en nu, en wees blij met wat er komt. Laat deze coronatijd geen verloren tijd zijn. Haal er iets positiefs uit, voor jezelf, voor je naasten, voor ieder van ons!

 

Welke NIEUWE inzichten heeft Corona mij gegeven? 

Read more


Hoeveel hou jij van jezelf?

Mezelf graag zien en daar ook bewust dingen voor doen, dat is eigenlijk nog maar iets van de laatste jaren of misschien wel 10 jaar. Ik herinner me nog levendig een moment waarop een vriendin mij een compliment gaf en ik het oprecht aan nam en haar in aar ogen kijkend er ook voor bedankte. We hadden allebei de grootsheid van dat moment door, want voordien … in alle eerlijkheid, wist ik gewoon niet wat te doen met een compliment dat anderen me gaven. Ik wimpelde het meestal gewoon af.
Eigenlijk heb ik mezelf een groot deel van mijn leven gewoon naar beneden gehaald. Niets wat ik deed was waardevol genoeg, mijn wensen en verlangens deden er niet toe, eigenlijk cijferde ik mezelf continue weg om toch maar in de ogen van de ander de ‘lieve’ of de 'goeie' te zijn. En uiteraard hebben bepaalde situaties in mijn leven me daar bewust of onbewust naar toegetrokken, maar de kern was altijd al in mezelf aanwezig, want mijn drijfveer is altijd geweest 'graag gezien worden'.

Ik herinner mij nog goed waar ik was, waar ik zat toen het keerpunt me zo'n dikke 10jaar geleden om de oren sloeg. Een ‘leraar’ (van een langdurige opleiding die ik toen volgde) zei tijdens zijn discours dat er 2 soorten ego problemen waren. Degene die zich groter maken dan ze zijn en degene die zich kleiner maken dan ze zijn. Goh, pwieuw, toen moest ik even slikken, want opeens besefte ik dat ikzelf tot die tweede groep behoorde. Ik had dus ook een ego-probleem en zelfs een even groot ego-probleem als de eerste groep, die ik wel kende.Ik herinner me nog altijd heel goed hoe ik me toen voelde en hoe ik toen daar op die stoel zittend besliste dat ik daar echt iets aan ging doen.

Het was uiteraard een proces en is dat eigenlijk nog altijd, want dat thema van mij is een blijvend aandachtspunt. Maar wat is er ondertussen dan al veranderd? Wel eigenlijk best veel...

Uiteraard zijn punten zoals mezelf wegcijferen, het geluk van de ander voorop zetten, zeggen dat het goed met me gaat terwijl er echt wel wat aan de hand is, ... zijn blijvende aandachtspunten voor mij en zullen dat altijd blijven.

Anderzijds kan ik ondertussen wel oprecht zeggen dat ik mezelf wel echt graag zie en dat ik mezelf waardeer en waardevol vind. Ik herinner me ook nog het moment waarop ik voor de eerste keer terug dacht 'ik ben eigenlijk best OK’. Ik schrok toen van mijn eigen gedachten, maar was ook blij dat dus ook gewoon kon.

Coachees vragen soms wel eens wat mij het meeste heeft geholpen op mijn groeipad? Het meeste vind ik een moeilijke vraag, want het is een proces geweest zoals alles en het blijft een proces. Het bewust-zijn, het zelf-inzicht, het begrip en de mildheid die ik heb weten te vergaren via het Enneagram over hoe ik functioneer, wat mij drijft, waar ik angst van heb en van weg loop en wat ik kost wat kost wil bereiken is wel heel erg belangrijk geweest. Ik ben de laatste jaren door het inzicht dat ik in mezelf heb gekregen via het Enneagram veel bewuster in het leven gaan staan. Daardoor maak ik veel bewuster keuzes en neem ik veel bewuster beslissingen, die mij ondersteunen om de betere versie van mezelf te worden… zoals tijd inplannen puur voor mezelf, mezelf bewust complimenten geven, etc.

“Ja, Elke…”, hoorde ik onlangs, “maar jij staat wel heel bewust in het leven, jij denkt over elke beslissing wel heel goed na”. Goh, weet je… ik probeer dat wel, maar ook ik loop soms met mijn ogen open in mijn eigen valkuilen.

Weten jullie nog dat ik zei dat mijn website en aangepast logo echt de processie van Echternach was. Wel dat was er zo eentje. Ik wil een nieuwe website met een volledig nieuwe lay-out en 'look & feel' en daarvoor een nieuw, aangepast logo, dus ik ga uit gewoonte, loyaliteit, … met de twee verschillende leveranciers aan de slag waarmee ik 11 jaar geleden mijn oorspronkelijke website en logo heb gemaakt. Zonder daar bewust over na te denken en bewust die keuze te maken.
En wat blijkt … het proces loopt niet. Er liep gewoon van alles mis, verschillende verwachtingen, wederzijds onbegrip, miscommunicatie tot in het oneindige, blokkades, … vanalles, maar in ieder geval geen 'flow'. Pas op het moment dat ik dat zag en besefte en er ook naar handelde door van supplier te veranderen (ondanks de enorme kost die daar bijkomend aan vasthing), liep het ineens als een fluitje van een cent. Op eens verstaat de ander je met slechts 3 woorden, zien ze wat jij ziet, weten ze wat je wil en is het geheel in no time klaar. Flow! Echt een geweldige heerlijke flow…

En weet je ... dat ontstaat pas op het moment dat je durft te kijken naar jezelf en er bewust anders mee durft om te gaan tegen de gangbare paden in. Dat is iets wat bewust handelen voor je kan betekenen.

Als je aan mij vraagt wat ik doe om mezelf in de bloemetjes te zetten? Wel op zich, heel veel dagdagelijkse dingetjes, mediteren, lekker en gezond eten, bewust quasi geen tv kijken, op den buiten wonen, … Eigenlijk heel veel kleine dagdagelijkse dingen! Maar het belangrijkste is zo bewust mogelijk in het leven te staan en heel eerlijk en bewust proberen kijken naar mezelf: Wie ik ben? Wat ik doe? Waarom ik doe wat ik doe? En of ik dat wel moet doen? Dat is mijn belangrijkste ritueel van zelf-liefde! Continue proberen zorg te dragen voor mijn bewust-zijn en mijn persoonlijke groei. En ja hoor … falen of even terug naar ‘onbewust’ gaan tussen door, hoort daar ook helemaal bij. Eens je je daar dan weer bewust van wordt, ga je weer gewoon door.

Zeg … en wat doe jij eigenlijk uit zelf-liefde?


11jaar People Coach!

11 jaar People Coach! - mijn verhaal... 

Onlangs bij de opstart van een nieuwe team coaching werd ik gevraagd mezelf en mijn organisatie nog eens voor te stellen. Ook al had ik het een en ander voorbereid, toch hoorde mezelf dingen communiceren die ik nog nooit eerder luidop had uitgesproken bij een klant tijdens een dergelijke voorstelling.

Ik verduidelijkte namelijk het beeld dat in mij leeft, al jaren, … door velen wordt het onthaald als een utopisch (of op zijn minst een erg idealistisch) beeld. Maar voor mij is het een droom, een toekomstbeeld, een visie, een realiteit die ik in alles wat ik doe mee probeer vorm te geven. Het is een beeld dat al jaren in mij leeft, dat in mijn hoofd speelde toen ik 11 jaar geleden aan dit avontuur begon en waaraan ik nog steeds elke dag wil bijdragen.

Het is ontstaan vanuit de persoon die ik ben en de ervaringen die ik tijdens mijn leven heb opgedaan.

Zo herinner ik mij dat ik op mijn 15de zei Psychologie te willen gaan studeren omdat ik iedereen zo gelukkig wou maken als dat ik zelf was;-). Dat ik bewust koos voor Klinische Psychologie na de eerste twee kandidatuursjaren, omdat ik vanuit 'de Klinische' nog wel in het bedrijfsleven kon gaan werken, maar vanuit het bedrijfspsychologie niet in de klinische sector. Ik wou mijn opties open houden. Dat ik na mijn afstuderen een vaste full time job wou vinden en dat ik daardoor in de HR wereld stapte om dan weer twee jaar later een Master in HRM bij te doen om het scala aan opleiding te vervolledigen. En… dat ik na een paar jaar werken in een Amerikaanse multinational mezelf voor een deel kwijt was, op een halve burn-out afstevende en daardoor de moeilijkste, maar ook beste beslissing van mijn leven heb genomen om als zelfstandige aan de slag te gaan met people Coach en mijn hart te volgen.

Want... ik had meegemaakt en gezien wat een job, een bedrijf, een drive waarin je zit, met je kunnen doen… en daardoor was er een droom ontstaan in mij. Een droom waaraan ik wilde bijdragen en een droom die ik eigenlijk aan iedereen wilde vertellen.

Wel nu … 11 jaar na datum, hoorde ik het mezelf vertellen aan een nieuwe groep mensen waarmee ik een teamcoachingstraject ging opstarten.

Wat ik vertelde was dat ik droomde van een wereld waarin iedereen, elke mens, een job heeft (met collega’s en leidinggevende) waarin (en waarmee) hij/zij zich honderd procent thuis voelt, die honderd procent op zijn/haar lijf is geschreven, waarin zijn/haar talenten worden gebruikt, erkent en ten volle geapprecieerd, een job die energie geeft, voldoening geeft, een meerwaarde biedt, maakt dat we nooit op pensioen willen gaan, dat we elke ochtend een glimlach op ons gezicht krijgen omdat we mogen gaan werken,… etc.

Ik zag glimlachen verschijnen op de gezichten van de mensen die mij aanhoorden. Ik zag hun even wegdromen naar wat het zou betekenen voor hen, als dat zo mocht zijn. Ik zag mensen knikken en helemaal mee zijn met mijn verhaal en toen dacht ik bij mezelf: Elke dit is het verhaal dat jij nog VEEL meer moet verkondigen…

Misschien is het té idealistisch en misschien is het niet realistisch (op korte termijn en/of op grote schaal). Maar uit ervaring weet ik dat het wel realistisch is op kleine schaal, in teams, in kleine organisaties, voor mensen, groepen en individuen.

Kan jij je voorstellen hoe mensen zich zouden voelen als ze op die manier elke dag zouden gaan werken? Kan je je voorstelen hoe de wereld dan in elkaar zou zitten? Hoe bedrijven dan zouden functioneren? Hoe gelukkig mensen zouden zijn, als ze niet meer zouden gaan werken om geld te verdienen, maar als geld verdienen een leuke 'side-kick' zou worden. Als we zouden gaan werken om onze missie te volbrengen, omdat we goed zijn in wat we doen, omdat we het graag doen en vooral omdat we vinden hierdoor een bijdrage te leveren, een meerwaarde te genereren voor de maatschappij.

Kan jij je dat voorstellen? Wel, ik ELKE ;-) dag! Echt, elke dag, elk uur, elke minuut!

In al mijn contacten met klanten zit dit er op een of andere manier in verweven. Laat ons gelukkiger worden, laat ons er naar streven om ons volle potentieel neer te zetten, …

En ook in mijn eigen leven ben ik daar continue mee bezig. Dat is waarom ik op sta, dat is waarom ik doe wat ik doe, dat is dus ook waarom ik zeg … ik ga nooit op pensioen gaan, want ik doe gewoon veel te graag wat ik doe.

Misschien was het naïef om als 15 jarige te zeggen, ik wil iedereen zo gelukkig maken als ik zelf ben!? Iedereen kan uiteraard niet …

Maar enigszins aangepast klopt het eigenlijk nog wel altijd voor mij:

Ik wil nog altijd graag zo veel mogelijk mensen ‘gelukkig’ maken. Niet door dingen voor hen te doen of hen te pleasen, want dat zou mijn eigen persoonlijke valkuil zijn, maar wel om hen te helpen, te ondersteunen zichzelf te vinden, te leren kennen, te herontdekken en verder te ontwikkelen, de beste versie van zichzelf te worden! Net zoals ik elke dag probeer om zelf de beste versie van mijzelf te zijn;-).

Het heeft me 10 jaar genomen om te beseffen, te realiseren waar mijn doel, mijn missie écht lag. Daarna heeft het me nog een extra jaar gekost om mijn verhaal duidelijk uitgewerkt te krijgen en juist te krijgen verwoord. Maar eindelijk zijn we er!

Eindelijk kan ik jullie het ‘vernieuwde’ People Coach voorstellen. Het bedrijf waar ik altijd van droomde, in al zijn glorie;-) en ik ben er best trots op.

En hoe ook ik soms nog struggle met het maken van ‘bewuste keuzes’, hoe me dat een hele boel extra tijd, geld en energie heeft gekost in het proces naar deze nieuwe look & feel, dat vertel ik jullie in een volgend persoonlijk verhaal.

Tot snel,

Liefs,
Elke